Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

 Na een flinke buiteling van de trap, nu enkele weken geleden, heeft de term 'ontzorgen' voor mij plotsklaps een andere betekenis gekregen. Op het moment waarop je plotseling zorg nodig hebt, klop je namelijk tevergeefs bij de thuiszorg aan de deur. De medewerkers kunnen pas na weken in actie komen. Ze zouden daar wel anders willen, maar moeten zich aan de regels houden die de regering hen heeft opgelegd. Ontzorgen? Vergeet het maar!

Daar zat ik dan met een gebroken bovenarm, die niet in het gips kan, een zwaar gekneusde elleboog en pols en een pijnlijke en dikke knie en voet. Van het ene op het andere moment kon ik niets meer. Tandenpoetsen, ja dat kon ik nog wel met één hand, maar hoe kreeg ik dan de tube tandpasta open?

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Waar ik het meest tegenop had gekeken, bleek gisterenavond uiteindelijk toch het hoogtepunt van mijn dag te zijn. Sinds ik door een buiteling van de trap als eenarmige door het leven moet, is het aan en uitkleden voor mij namelijk de grootste hel.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Bovenaan de trap realiseerde ik me plotseling dat ik nog iets vergeten was. Ik draaide me om en liep met ferme tred naar beneden. Mijn hand op de leuning, want ik ben altijd voorzichtig op de trap. Ook deze fatale zaterdagmiddag.
En toen gebeurde het: op de vijfde tree van onderen bleef de hak van mijn schoen net met het laatste randje achter de rand van de traptrede haken. Ik werd min of meer naar voren geprojecteerd en nog mijn hand op de leuning of mijn andere, vrije voet konden nog iets doen. Door de rare beweging draaide ik een kwartslag om mijn as en dook zijdelings met veel kabaal naar beneden. Daar wachtte de tegelvloer die ik vol met mijn bovenarm en daarna nog met mijn hoofd raakte.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Van huis uit ben ik een positief mens. Als ik als kind vroeger weleens in de put zat, moest ik van mijn ouders altijd kijken naar mensen die er nog veel slechter voor stonden. Daar kon ik weleens ontzettend boos over worden.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Terwijl sommige mensen de jaren aftellen totdat ze met pensioen mogen, kijken anderen er als een berg tegenop. Natuurlijk ligt het voor iedereen anders, dat heeft vooral te maken met het soort werk en de werkomgeving. Voor een stratenmaker is het volgens mij fysiek veel te zwaar om tot zijn 65-ste of meer door te moeten werken. Maar er zijn genoeg baantjes waarbij je nog jaren na je pensioen kunt blijven werken. Zoals Fien Kerkers bijvoorbeeld, die haar 60-ste jubileum vierde in het onderwijs. In 2013 sprak ik met haar in opdracht van het ED.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Als correspondente voor het Eindhovens Dagblad heb ik, in de 25 jaar dat ik er werkzaam was, zo af en toe ook weleens ietwat vreemde opdrachten mogen doen. Tijdens een van mijn meest bizarre klusjes maakte ik kennis met een brug die na jaren van trouwe dienst in oktober 2009 werd afgedankt.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Om te laten zien dat het niet allemaal kommer en kwel is in mijn boek in wording, nu een luchtiger vervolg op mijn vorige blog 'Verhuizen'.

Een beetje wit om mijn neus stapte ik naast Joost in de auto. Met een bezorgde blik keek hij me even aan en stopte toen de kom met vissen in mijn handen. Behoedzaam zette ik hem tussen mijn voeten, in de hoop dat ik dat 120 kilometer lang vol zou houden.
“Gaat het een beetje?”, vroeg hij, terwijl hij de auto startte.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Nou vooruit dan, voor de liefhebbers nog een heel klein fragmentje uit mijn boek in wording.

Na bijna twee weken van boren, hameren en poetsen in onze nieuwe woning, kwam het afscheid van ons oude vertrouwde huis. De laatste doos werd door de verhuizers naar buiten gedragen en Joost volgde ze, met onder zijn arm de kom met goudvissen. Alleen achtergebleven staarde ik naar de kale tegelvloer in de huiskamer. Daar hadden Joost en ik elkaar gillend van het lachen vaak achterna gezeten. Maar daar hadden we samen ook de meest intieme gesprekken gevoerd. We hadden er onze vrienden ontvangen, tv gekeken en knus tegen elkaar aan op de bank gezeten.

Ik glimlachte naar de lege plek in de babykamer, waar we steevast iedere morgen met gekraai werden ontvangen. Even bleef ik staan om alles wat ik buiten door het raam zag in me op te nemen.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Wat was het een mooi feestje afgelopen zaterdag en wat was het publiek enthousiast. Onze 'Toppers' Anouk Demos, Kim van Bussel en Wim Thijsen deden niet onder voor de echte Toppers: René Froger, Jeroen van der Boom en Gerard Joling. Ook zij kregen met gemak de hele zaal aan het zingen, hossen en dansen. Gastzanger Leo van Bussel deed daar niet voor onder. Met zijn warme stemgeluid bracht hij de sfeer tot het kookpunt. Aan het eind van de avond ging zelfs het dak eraf tijdens de laatste medley die door het viertal gezongen werd.

Het was een feest om de zangers en zangeressen te mogen begeleiden met het A-orkest van Muziekvereniging Jong Nederland Asten en een speciaal voor deze gelegenheid samengesteld combo. Ik denk dat ik voor alle muzikanten in het orkest spreek als ik zeg dat we ontzettend hebben genoten. We hebben er keihard voor moeten werken met zijn allen, maar dan heb je ook wat!