Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief

Bij ons staat ie al, de kerstboom. Mijn lief en ik waren er dit jaar vroeg bij en hebben de boom afgelopen weekend al gezet. Ook de buitenlampjes hangen weer zachtjes te wiegen aan de dakgoot. Kortom, wij zijn weer helemaal in de decembersfeer.
Toen we gisterenavond even iets af wilden geven bij onze dochter en haar gezin, struikelden we letterlijk over de dozen met kerstballen. Samen met hun drie kinderen waren ze net begonnen met het versieren van de kerstboom en de rest van het huis. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, liep mijn lief in een mum van tijd met een kerstmuts op en kreeg ik een elandgewei op mijn hoofd gezet. Want ja, bij het gezin van onze dochter draait alles om de juiste sfeer.

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief

Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd! Dat is mijn levensmotto. Ik kan genieten van de meest kleine, triviale dingetjes. Van huis uit ben ik dan ook een rasechte optimist. En toen de dag kwam waarop ik te horen kreeg dat ik astma heb, dacht ik alleen maar: oké als dat alles is wat ik voor ellende meekrijg in mijn leven, dan mag ik in mijn handjes knijpen.

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief

(Nog even een fragmentje uit mijn boek waarvan langzaam de finish in zicht komt)

De band tussen Joost en Julia en haar gezinnetje is langzaam gegroeid en inmiddels hecht te noemen. Haar drie kinderen zijn dol op opa Joost en opa Willem. Die twee horen er net zo goed bij als hun beide andere opas en omas. Gelukkig zien ze elkaar regelmatig. Niet zo vaak als de opas zouden willen, maar dat heeft te maken met de afstand en de drukte die een eigen zaak met zich meebrengt.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Terwijl de regen hier met bakken uit de lucht komt vallen, zit ik met mijn hoofd nog op het prachtige Cyprus. Ik voel de zon weer branden op mijn witte velletje, dat langzaam maar zeker een paar tinten donkerder wordt. Ik ruik de geur nog van de prachtige bergen en zou me zo weer onder kunnen dompelen in die allesomvattende stilte daar. Wat een rust, wat een prachtige natuur, wat een lieve mensen...

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Net als de draaideur van het ziekenhuis, draaien onze hersenen op volle toeren. Eenmaal terug in de frisse lucht kijken mijn lief en ik elkaar bedenkelijk aan. De opluchting maakt langzaam plaats voor ongerustheid. De afwijkingen die de neuroloog heeft gezien na het spieronderzoek wijzen op een spierziekte met de mooie naam Inclusion Body Myositis, kortweg IBM genoemd. Eindelijk kunnen we de klachten, die mijn lief al jaren heeft, een naam geven. Eindelijk voelt hij zich serieus genomen en eindelijk is er duidelijkheid, maar toch ook weer niet.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

 Na een flinke buiteling van de trap, nu enkele weken geleden, heeft de term 'ontzorgen' voor mij plotsklaps een andere betekenis gekregen. Op het moment waarop je plotseling zorg nodig hebt, klop je namelijk tevergeefs bij de thuiszorg aan de deur. De medewerkers kunnen pas na weken in actie komen. Ze zouden daar wel anders willen, maar moeten zich aan de regels houden die de regering hen heeft opgelegd. Ontzorgen? Vergeet het maar!

Daar zat ik dan met een gebroken bovenarm, die niet in het gips kan, een zwaar gekneusde elleboog en pols en een pijnlijke en dikke knie en voet. Van het ene op het andere moment kon ik niets meer. Tandenpoetsen, ja dat kon ik nog wel met één hand, maar hoe kreeg ik dan de tube tandpasta open?

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Waar ik het meest tegenop had gekeken, bleek gisterenavond uiteindelijk toch het hoogtepunt van mijn dag te zijn. Sinds ik door een buiteling van de trap als eenarmige door het leven moet, is het aan en uitkleden voor mij namelijk de grootste hel.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Bovenaan de trap realiseerde ik me plotseling dat ik nog iets vergeten was. Ik draaide me om en liep met ferme tred naar beneden. Mijn hand op de leuning, want ik ben altijd voorzichtig op de trap. Ook deze fatale zaterdagmiddag.
En toen gebeurde het: op de vijfde tree van onderen bleef de hak van mijn schoen net met het laatste randje achter de rand van de traptrede haken. Ik werd min of meer naar voren geprojecteerd en nog mijn hand op de leuning of mijn andere, vrije voet konden nog iets doen. Door de rare beweging draaide ik een kwartslag om mijn as en dook zijdelings met veel kabaal naar beneden. Daar wachtte de tegelvloer die ik vol met mijn bovenarm en daarna nog met mijn hoofd raakte.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief

Van huis uit ben ik een positief mens. Als ik als kind vroeger weleens in de put zat, moest ik van mijn ouders altijd kijken naar mensen die er nog veel slechter voor stonden. Daar kon ik weleens ontzettend boos over worden.